Zapiski

W połowie ubiegłego roku, razem z Anną Gadomską - koleżanką ze Szkoły Filmowej - postanowiliśmy przeprowadzić eksperyment i sprawdzić, jak i na ile uda nam się prowadzić komunikację używając fotografii. Postanowiliśmy użyć najbardziej dostępnego narzędzia, czyli aparatu w telefonie oraz wykorzystać Instagram jako medium do gromadzenia kolejnych obrazów - wypowiedzi.

W rezultacie już od kilku miesięcy, trwa nasza konwersacja, a jej wątki oscylują woków codziennych dylematów, małych radości, zabawnych skojarzeń ale i przemyśleń czy komentarzy bieżącej rzeczywistości. Projekt można obserwować na instagramie.

Na bazie zdjeć, przygotowaliśmy wystawę, którą 7 lutego otwarliśmy w galerii Filharmonii Opolskiej.

Moment zawieszenia wystawy, stał się pretekstem do spotkania z uczniami Technikum Fotograficznego w Opolu, z którymi najpierw omawialiśmy pomysł projektu, a następnie planowaliśmy kształt ekspozycji.

Otaczająca nas rzeczywistość, zarówno ta realna jak i wirtualna, każdego dnia zasypuje nas setkami obrazów, z których płyną do nas najróżniejsze informacje. W tej mnogości przekazu staramy się jednak szukać istotnych komunikatów oraz interesujących nas przekazów. Coraz bardziej stajemy się społeczeństwem socialmedialnym i bliżej nam do siebie w internecie, niż w realnym świecie, zwłaszcza, że tempo naszego życia zdaje się nieustannie przyspieszać i tylko doba wciąż ma zaledwie 24 godziny. Możliwości jakie otwierają przed nami sieci społecznościowe oraz komunikatory, zdają się być uniwersalnym panaceum na chroniczny brak czasu. Czy jednak można uczestniczyć wirtualnie w przeżyciach drugiej osoby? Czy efekt „common memory” stanowi wystarczający kontekst, aby jako odbiorca być powiernikiem prawdziwych emocji utrwalanych na osobistych fotografiach? Na to pytanie ciągle nie znamy jeszcze odpowiedzi, a #photoconversation jest eksperymentem, który powstaje i ma na celu sprawdzenie na ile komunikacja przy użyciu zdjęć robionych telefonem może być substytutem rozmowy. Projekt ten jest osobliwą hybrydą dziennika / pamiętnika oraz osobistej korespondencji pomiędzy dwójką przyjaciół, w formie strumienia czarnobiałych zdjęć uzupełnionych hasztagami. Obrazy nie zawsze wprost do siebie nawiązują, część pozostaje bez odpowiedzi, inne przerywają wątek dyskusji. Zdarzają się dygresje, zmiany kontekstu, nawiązania, niedomówienia czy przejęzyczenia - dokładnie tak, jak to często w rozmowach przyjaciół bywa. Podstawową przestrzenią projektu jest Instagram, gdzie konwersacja ciągle się toczy, jednocześnie dostępność internetowego serwisu pozwala każdemu w dowolnym momencie prześledzić całość w chronologicznym porządku.

Marek Poźniak i Janusz Tylman... zawitali do Opola. Otwarcie ich wspólnej wystawy było oczywiście świetną okazją do rozmowy, zwłaszcza o fotografii. Przy okazji oczywiście wyprodukowaliśmy materiał filmowy dla magazynu Mocny Kadr.

Usłyszałem niedawno, że festiwale fotografii dzielą się na te dla kuratorów i te dla organizatorów. Ktoś, kto to powiedział nie był jeszcze z pewnością na festiwalu w Rybniku! Tegoroczna edycja po raz kolejny utwierdziła mnie w przekonaniu, że jest to festiwal dla publiczności. Organizatorzy Nina Giba i Marcin Giba jak co roku nie zawiedli oczekiwań odwiedzających i zaprosili wyjątkowych gości. Ten ostatni weekend marca tradycyjnie już stał się okazją do spotkań, rozmów, oglądania zdjęć i słuchania.

Mokry kolodion obszedł się z moją facjatą dość łaskawie - może dlatego, że to jednak technika szlachetna :-)))) Fotografia, która powstała pokazuje mnie w "lustrzanym odbiciu", co może wprowadzać małe zamieszanie, bo twarz nie jest przecież symetryczna. Jak bardzo niesymetryczna, postanowiłem sprawdzić... Teraz sam zastanawiam się, które to moje prawdziwe oblicze!

Tegoroczna jesień przyniosła jeszcze jedną zmianę w moim życiu - znów jestem studentem! Spełniło się moje wielkie marzenie -> studiuję Fotografię!

Podobno na naukę nigdy nie jest za późno :) tak więc nie przejmuję się faktem, że jestem najstarszym studentem na roku... 

Poniżej kilka "akademickich" ujęć w moim wydaniu (zajęcia w ramach praktyki oświetlenia).

Mnóstwo dobrych zdjęć i okazje do spotkań z ich autorami. Zupełnie subiektywnie, muszę przyznać, że w tym roku moja największą uwagę skupiły fotografie Bogdana Dziworskiego oraz Konstancji Nowiny-Konopki. Absolutnie fantastyczne było też kuratorskie oprowadzenie po festiwalowych wystawach, które prowadził Marek Szyryk. Bardzo cenne dla mnie okazały się też zakulisowe rozmowy z Romanem Baranem, Markiem Synowieckim oraz Michałem Adamskim - o ich wystawach oraz fotografii.

Pierwsza edycja FotoCamp okazała się imprezą wyjątkową, zarówno w swej formie, jak i obsadzie:)

Wraz z Agą Plech, relacjonowaliśmy czytelnikom Mocnego Kadru kolejne dni imprezy. Materiał video jest dostępny na stronie MK. Dla mnie bardzo miłym akcentem jest wyróżnienie przez Marka Arcimowicza - mojej fotorelacji oraz zaproszenie do dokumentowania kolejnej edycji FotoCamp'u.

Przy okazji, całkiem eksperymentalnie, zrobiłem kilkanaście portretów moim ulubionym obiektywem 35mm....

Przeglądanie i ocena zdjęć uczestników - to zawsze rozwijające wyzwanie. Kolejny raz miałem przyjemność uczestniczyć w obradach jury i kolejny raz było to niesamowite doświadczenie.

Festiwale to zawsze świetny pretekst nie tylko do zobaczenia zdjęć, ale również spotkania twórców i wielu inspirujących rozmów. Mocny Kadr jako patron medialny festiwalu w Rybniku - otrzymał w tym roku opcję "all inclusive" - więc do naszego studia zaprosiliśmy większość gości tegorocznej edycji.

Festiwal w Rybniku był wielkim wyzwaniem - z jednej strony realizowaliśmy oficjalną dokumentację fotograficzna dla organizatorów, z drugiej strony - wraz z ekipą Mocnego Kadru - przygotowywaliśmy materiały filmowe dla czytelników MK.

Wywiady do obejrzenia na stronie magazynu oraz na FB.

W erze fotografii cyfrowej, gdzie karty pamięci są w stanie pomieścić setki czy tysiące ujęć, śmiało można pozwolić sobie na pstrykanie przypadkowych zdjęć. Jakaś cześć mnie nadal jest jednak analogowa i zanim wcisnę ten magiczny przycisk na aparacie, to staram się popatrzeć, pomyśleć i podjąć decyzję. Zdarzają się jednak sytuacje, w których działam instynktownie - podnoszę aparat i strzelam - jak gdyby było to pistolet. Najczęściej tak reaguję na wycelowany we mnie obiektyw i o ile nigdy potem, po zrobieniu takiego zdjęcia, specjalnie do niego nie wracam, ostatnia sytuacja, w której przeglądałem zdjęcia Michała i natknąłem się na takie właśnie ujęcia, zrodziła w mojej głowie pytania o analogiczne ujęcia z mojego aparatu - zrobione w tym samy czasie.

Od naszego ostatniego wypadu do Londynu minął właśnie rok, a przeglądając zdjęcia, które zrobiliśmy "nawzajem" - zdałem sobie sprawę, że te przypadkowe strzały, zrobione dla zabawy - dziś mają już status "fotografii pamiątkowej", są wspomnieniem i tęsknotą za przyjacielem, który tak niespodziewanie odszedł.

Myślę, że dopełnieniem tych zdjęć może być kilka ujęć "selfie", znalezionych w telefonie, które w swoim założeniu powstawały jako szybki przekaz przesyłany do domu.